Χωριό μου που σ' αγάπησα
Όσο τζιαι τα παιδκιά μου
Θέλω να παω σπίτι μου
Τζι' έκρουσεν η καρκιά μου
Καπούτι μου καλό χωρκό
Με τους καλούς κατοίκους
Γιατί εκαταδέχτικες
Νά' σιεις μέσα εποίκους:
Που δέν σε αγαπήσασιν
Ούτε τζιαι σε πονούσιν
Με τον δικό σου τον καμό
Καπούτι μου γελούσιν.
Τον τόπο που γεννήθηκες
Πρέπει να τονέ νοιώθεις
Τζιαι ώσπου ζιεις να προσπαθείς
Να τον ελευθερώσεις
Γιατί εν κρίμα τζι' άδικο
Μέσα να κάθονται άλλοι
Που δεν έχουν να ρίσουσιν
Δέν έν' δικό τους μάλι.
Τζιει μέσα που μεγάλωσα
Θέλω να κατοικήσω
Τζιαι που πρωτοπερπάτησα
Θέλω να ξεψυχήσω.
Πού' χω ευχάριστες στιγμές
Τζι' ωραίς αναμνήσεις
Χωρκό μου' που την μνήμη μου
Πττέ σου εν θα σβήσεις.
Άγιε Γεώργιε, να κάμεις ένα θαύμα
Οι Τούρτζιοι για να φύουσιν που μέσα στο χωρκό μας
τζι' ούλλοι μας να γιορτάσουμε μαζί τον ερχομό μας.
Τζιαι να κτυπούν μερόνυκτα
Χαρμόσυνα οι καμπάνες
Τζιαι να διασκεδάζουμε
Άντρες, παιδκία τζιαι μάνες.
Αντιγόνης Μαρκίδου